«Саза» журналы

Усы емес пе кәрамат?

- Ассалаўма әлейкум, ҳүрметли «Саза» журналының ықласбентлери. Мен де тап сизлердей усы журналдың ықласбентимен ҳәм бәршеңизге жақында ғана болып өткен мына ўақыяны айтып бермекшимен:

 

Биз 4-5 жылдан берли онлаған жигит бирге қолымыздан келгенше мүтәж инсанларға қайырхомлық жәрдем көрсетиўди әдетке айландырып киятырмыз. Ҳеш биримиздиң де асып-тасып баратырған жеримиз жоқ. Биримиз муғаллим болсақ, басқамыз таксист дегендей… Бирақ, сонда да табысымыздан еплеп аўыстырып, ҳәр биримиз кеўилимизден шыққан ақшаны ортаға таслаймыз (кимимиз 100 мың сум, басқамыз 300 мың сум, 1 млн. сум беретуғынлар да жоқ емес) ҳәм оғада мүтәж болған инсанларға бөлип беремиз.

Усы жылы да мүбәрек Рамазан айында қайыр-сахаўатлық етиўди нийетледик ҳәм ортаға әдеўир пул жыйналды. Солай етип, биз ҳақыйқатында да ақшаға мүтәж адамларды излей басладық. Көбинесе емлеўханаларға барып, наўқас балалардың ата-анасына беретуғын едик. Сол күни де бес бала болып бир машинада кетип баратырмыз. Усы ўақытта бир жорамызға әжапасы қоңыраў етти ҳәм оның бир досты ақшаға қатты мүтәж екенлигин айтты. Жорамыздың әжапасы бизлердиң қайыр-сахаўат ушын пул жыйнап атырғанымызды еситкен қусайды.

Оның айтыўынша, жаңағы досты мектепте муғаллим екен. Үш баласы да бар. Буннан еки жыл бурын күйеўи бизнес баслайман деп, ҳаялының атына банктен кредит алыпты ҳәм келистире алмай, кредитке алған ақшаны да жоқ етип қо-йыпты. Үйинде қалыўға шыдамай, күйеўи бир жыл бурын «Ақша таўып қайтаман» деп қоңсылас журтқа жумыс излеп кеткен. Бирақ, еле хабар-атар жоқ қусайды. Дәслебинде ҳаял бийшара анаў-мынаўын сатыстырып, айлығынан аўыстырып кредиттиң төлемлерин ай сайын төлеп барыпты. Ең соңында, бармағындағы неке жүзигин де сатыўға мәжбүр болған. Бирақ, соңғы еки айдан берли төлеўдиң ҳеш имканиятын таба алмай, қатты қыйналып жүрген екен. Банктегилер де ҳәр күни үйине келип, кредитин төлеўди ескертип кетеди екен. Бизлер оның үйине барып, ақша берген ўақтымызда ҳаялдың көзлеринен жас қуйылып кетти.

Бизлердиң бәршемизди ҳайран қалдырғаны, жаңағы ҳаялдың мына сөзлери еди:

«Банк хызметкерлери келип, қарызымды тезирек төлемесем, оған және үстеме минип кететуғынлығын айтқан ўақытта, не ислеримди билмей қалдым. Маған жәрдем бере алғандай адам таппадым: күйеўимнен бир жылдан берли хабар-атар жоқ, туўысқанларымның жағдайы өзиме мәлим, бунша пул бере алатуғындай досларым да жоқ. Сонда мен ораза тутыўды мақсет еттим ҳәм ҳәр күни таң намазымды оқып болғаннан соң Алла-тааладан төмендегилерди тилене басладым:

«Ҳей Аллаҳым, ҳей Жаратқан жан ийем, мен ҳәзир Өзиңнен басқа кимнен жәрдем сорарымды билмей турман... Мен Сизиң маған қай тәризде жәрдем беретуғыныңызды да, кимлер арқалы жәрдем беретуғыныңызды да билмеймен. Бирақ, бәршесин өзиң меңгергейсең, мүшкилимди аңсат етип, қарызымнан қутылыўымда жәрдем бергейсең, Қудайым».

Мен ҳәр күни бул тилекти бир неше жүз мәрте қайталайтуғын едим ҳәм ҳәр сапары сонша машқалаларыма қарамастан кеўлимде қандай да бир тынышлық, қәтержамлық пайда болатуғын еди».

Минекей, «Қудай шебер ме, қурқылдай шебер ме?» деген усы шығар!? Ойда жоқта Алла-таала мәнзилимизди усы ҳаялдың үйине қарай бағдарлады ҳәм нийетлегенимизди оған усындық. Бул да бир Алланың кәраматы емес пе?

Шамурат